Zwiastun zaczerpnięty z: http://www.miastogier.pl/zapowiedz,x360,393,s2.html
Edited by:GW Team

Premiera: 2008-11-07]]> Pištek 3 PaŸdziernik Pištek 3 PaŸdziernik http://www.gamersworld.pun.pl/viewtopic.php?pid=10#p10 10@http://www.gamersworld.pun.pl Fallout 3

Seria Fallout ma wielu zwolenników. Jest to jedna z największych produkcji komputerowych wydanych w minionych latach. Pierwsza część ukazała się w 1997 roku i tak samo jak druga edycja stanowiła dzieło studia Black Isle. Miejscem akcji są Stany Zjednoczone, których rząd chcąc zmniejszyć zapotrzebowania na ropę, próbował ujarzmić energię nuklearną. Skutkiem czego jest ostatecznie wojna pomiędzy USA i Chinami, która wybucha dokładnie w 2077 roku. Bardzo zaciekła wojna doprowadza ostatecznie do użycia broni atomowej...

Cała seria, od części pierwszej aż do odłamu Brotherhood of Steel (strategia taktyczna mająca niewiele z RPG wspólnego), osadzona jest w post-nuklearnym świecie, który zresztą przedstawiono wzorcowo i do tej pory podobne tytuły czerpią ze spuścizny Fallout. Zgliszcza po dawnej planecie, szczątki ludzkości pałętające się po ulicach zniszczonych miast, schrony przeciwatomowe nazwane Kryptami (Vaults) i wszelkiego rodzaju mutanty sprawiają, że czasem zastanawiałem się, czy aby to nie jest apokaliptyczna wizja naszego, rzeczywistego świata...

Najnowsza część sagi pierwotnie miała być tworzona przez wspomniane wcześniej Black Isle, jednak po bankructwie owej firmy, Bethesda Softworks przejęła prawa tak do trójki jak i do dwóch następnych części. Firma jest bardzo uznana, bowiem spod jej bandery wyszedł chociażby świetny The Elder Scrolls IV: Oblivion.

Wielu fanów na wiadomość o przerzuceniu wszystkiego do widoku FPP zaczęło nieco kręcić nosem. Dlaczego? Obawiali się bowiem, że cała zabawa straci swój dotychczasowy klimat. Dodatkowym argumentem, pogłębiającym ich obawy miało być wprowadzenie rozgrywki w czasie rzeczywistym. Odejście od tur może okazać się albo wielkim sukcesem gry, albo gwoździem do trumny – wpłynie to na rozgrywkę, a dla prawdziwego fana może okazać się to sporą wadą. Punkty AP (Action Points) jednak zostaną, a regenerowane będą w czasie rzeczywistym (cokolwiek miałoby to znaczyć). Dla maniaków wydawania rozkazów w odpowiedniej kolejności i następnie obserwowania ich w akcji wrzucono do Fallout 3 tzw. aktywną pauzę. Dzięki niej zatrzymamy grę, określimy kolejne posunięcia i ruszymy do przodu.

Kolejną sporą nowością, budzącą kontrowersje wśród dotychczasowych fanów serii była informacja o tym, że Fallout 3 zagości nie tylko na ekranach komputerów PC, lecz także na konsolach Xbox 360 oraz PS3. Czy produkcja na bardziej zręcznościowe platformy zepsuje całą rozgrywkę...?

Gra rozpocznie się tradycyjnie w krypcie. Tym razem opatrzoną numerkiem 101, a opuścimy ją mając 19 lat, tj. w 2277 roku. Tak jak w poprzednikach, od momentu wyjścia na skażone pustkowia, musimy dbać o wizerunek u innych osób (współczynnik „karma”), o naszych pomocników, a także o zdrowie swego alter ego. Tak jak to miało miejsce w dwójce, bohater może np. złamać sobie nogę (utrata sporej części AP) czy rękę (słabszy atak). Skutki radiacji także będą widoczne – ranny bohater musi uzupełnić swoje siły fizyczne prowiantem bądź wodą. Tyle, że i pierwszego i drugiego podczas podróży nie znajdziemy zbyt wiele... Nawet jeśli uda się znaleźć jakieś zasoby wody, to należy pamiętać, że jest ona napromieniowana. Można więc będzie ją pić albo w małych ilościach, albo po łyknięciu ampułek przeciw promieniowaniu.

Zapowiedź zaczrpnięta z: http://www.miastogier.pl/encyklopedia,pc,969.html
Edited by:GW Team

Premiera: 2008-10-31]]> Pištek 3 PaŸdziernik Pištek 3 PaŸdziernik http://www.gamersworld.pun.pl/viewtopic.php?pid=9#p9 9@http://www.gamersworld.pun.pl

SPORE

Oczekiwania były spore... Rewolucja na miarę serii The Sims. Podobny target. Przedstawienie ewolucji. Zbudowanie gry tak, by każda z jej części sprawiała wrażenie oddzielnej produkcji. Klimat. Zróżnicowanie. Możliwość udostępnienia graczom dodatków po premierze. Stosunkowo niskie wymagania sprzętowe i przyzwoita grafika. Niesamowita grywalność. Rozgrywka stworzona w taki sposób, by gracz miał wrażenie, że już gdzieś to kiedyś widział. Wszystko podane jednak w innej formie. Czy faktycznie nowe dzieło studia Maxis z Willem Wrightem na czele ma szansę pretendować do miana gry roku?

Spore posiada to, czego obecnie brakuje wielu grom. Mianowicie poraża swoją prostotą, nie oferuje zbędnych dodatków, lecz skupia się głównie na jednowątkowej i bardzo angażującej rozgrywce. Tutaj nie ma miejsca na poboczne zadania - cel jest zawsze jeden, ale nie zawsze prosty do osiągnięcia. Gra została podzielona na pięć rozbudowanych faz. Co prawda pierwsza z nich stanowi wstęp do właściwej zabawy i trwa zaledwie kilkanaście minut, kolejne pozwalają bawić się co najmniej przez kilka godzin. Po ukończeniu wszystkich gra na szczęście się nie kończy. Tutaj zawsze jest coś do zrobienia. Jako że docelowo celem gracza jest podbicie całego wszechświata, zadanie to nie może zostać wykonane nawet w kilkanaście godzin. Można bawić się w nieskończoność.

Mówi się, że najważniejsze jest pierwsze wrażenie. W tym przypadku Spore nie jest wyjątkiem. Od pierwszej minuty widać, że gra jest niezwykła. Zabawa rozpoczyna się od wyboru planety oraz zaprojektowaniu swojego pierwszego stwora. Początkowo jest to oczywiście jednokomórkowy organizm. Trafia on, wraz z innymi podobnymi, do wielkiej wody. Zadaniem gracza jest przetrwać, zjadając rośliny lub mięso (uprzednio likwidując słabszych). To, z jakiego pożywienia korzystamy zależy od wcześniejszej decyzji. Do wyboru mamy mięso- oraz roślinożercę. Po jakimś czasie możemy wyposażyć naszego bohatera w dodatkowy otwór gębowy, dzięki któremu będzie mógł jeść zarówno mięso, jak i rośliny. Zaspokajając potrzeby żołądka, zapełniamy znajdujący się u dołu ekranu pasek DNA, a ponadto musimy zebrać sześć gratisów. Wypadną one z oznaczonych specjalną ikoną stworów, które należałoby zlikwidować.

Po tak trudnej walce o przetrwanie, przenosimy się do drugiej fazy. W niej trafiamy na ląd, gdyż udało nam się wytworzyć kończyny. Stajemy na nogi. Trafiamy do Fabryki Stworów, w której zajmujemy się wykreowaniem naszego stworka-potworka. Olbrzymia ilość opcji, które można było poznać przy okazji pudełkowego wydania tego elementu Spore, pozwala na stworzenie naprawdę czegoś wyjątkowego. Dodajmy, że w Fazie Plemienia, która następuje po Fazie Stwora, różnice w Fabryce polegają na dodaniu nowych elementów. Niektóre z nich dostępne są od razu, inne znajdujemy w okolicach sąsiednich gniazd.

Mimo, iż w naszym gnieździe znajdziemy nie tylko jednego, lecz kilku przedstawicieli naszego gatunku, działamy w pojedynkę. Większa ilość stworów może wędrować wspólnie po świecie, gdy stworzy stado. W omawianej części rozgrywki, jak i w kolejnej, trzeciej fazie, zabawa różni się kilkoma istotnymi, szczegółami. Różnicą jest to, że w kolejnej nasi podopieczni działają wspólnie oraz mają wykształcony mózg. W drugiej natomiast zachowują się bardziej prymitywnie. Oba poziomy wymagają tradycyjnie zebrania określonej ilości punktów DNA. W obu fazach musimy pozyskiwać sojuszników lub zajmować się likwidacją okolicznych baz. Jeżeli mamy zamiar działać po dobroci, to musimy imponować sąsiadom (w drugiej fazie są to taniec, rzucanie uroku, śpiew, etc, zaś w trzeciej stawianie budowli, które zaciekawią inne stwory.). Negatywne działanie w drugiej fazie polega na zabijaniu przedstawicieli innych gatunków, natomiast w trzeciej niszczymy już całe obozy. Ogólnie rzecz biorąc, jest to swojego rodzaju strategia czasu rzeczywistego - tworzymy swoją bazę, atakujemy inną, przy okazji zajmujemy się wydobywaniem surowców.

Mimo, iż w każdej fazie grafika jest bardzo kolorowa, czwartą część gry można uznać za bardziej poważną. Podobnie, jak w innych strategiach, tak i tutaj na początku stawiamy ratusz, a dopiero później zajmujemy się rozbudową metropolii. To, jak będą wyglądały poszczególne części składowe miasta zależy wyłącznie od naszej kreatywności. Fabryka Pojazdów pozwala bowiem na stworzenie dowolnego ratusza, pojazdów i innych elementów. Gdy już przygotujemy teren do działania, możemy zająć się głównym zadaniem tego poziomu. Pozornie, jak zawsze, jest ono bardzo proste. Musimy zająć pozostałe miasta, które nas otaczają, zdobywając punkty DNA. Warto zauważyć, że duży wpływ na charakter naszej cywilizacji mają poczynania z Fazy Plemienia. Zależnie od tego, jak działaliśmy, nie będziemy mogli zmienić nastawienia.

W ostatniej fazie, chęć podbijania wszystkiego, co się da, sięga apogeum. Może nawet dosłownie? Faza Kosmosu oferuje bowiem możliwość podbicia wszystkich planet wirtualnego wszechświata. Niezbędne jest do tego odpowiednie wyposażenie, o które zadbamy, tworząc własny pojazd kosmiczny oraz wyposażając się w napęd międzyplanetarny, pozwalający na eksplorację innych planet. Punkty DNA, które zapełniają pasek, zdobywamy na własną rękę, starając się podbić inne układy słoneczne, albo bierzemy udział w misjach. Możemy je otrzymać zarówno od innych cywilizacji, jak i własnego imperium. Zwykle są one mało skomplikowane (mamy tutaj walki na śmierć i życie, porwania, zdobywanie danych przedmiotów, itp.), lecz nie zawsze należą do łatwych.

Graficznie Spore nie powoduje ślinotoku i jest raczej grą, której daleko do tak zaawansowanych technologicznie produkcji, jak Crysis czy Oblivion. Niewątpliwie jest to podyktowane chęcią trafienia do większej ilości odbiorców. Spore na średnich ustawieniach działa bez problemu na kilkuletnim pececie. By uruchomić grę na wysokich detalach również nie potrzeba komputera z najwyższej półki. Sama oprawa wizualna jest przyzwoita. Momentami może brakować szczegółów na mapach, lecz na pewno jest to wynagrodzone innymi aspektami. Mianowicie świetnym wyglądem budowli, bardzo dobrze opracowaną animacją stworków oraz klimatyczną gamą kolorystyczną.

Podsumowując, Spore jest grą, o której będziemy pamiętać jeszcze przez długi czas. Nie tylko ze względu na problemy z zabezpieczeniami (możliwość założenia jednego konta na serwerze EA dla jednej kopii gry - ma to usunąć najbliższy patch), lecz ze względu na świetną atmosferę, wciągającą rozgrywkę i to, że tak naprawdę Spore mogłoby składać się z pięciu części wydanych w osobnych pudełkach. Poszczególne fazy są bardzo zróżnicowane i mimo, że każda z nich polega teoretycznie na podbiciu innych terenów, zabawa toczy się za każdym razem inaczej. Do tego dochodzi niesamowita społeczność graczy Spore i wręcz niesamowita ilość stworów znajdujących się w Sporepedii. Jedynie można mieć zarzuty do wkradającej się momentami rutyny oraz tego, że ewidentnie mamy do czynienia ze szkieletem Spore'a przygotowanym na nadejście rozszerzeń a dla The Sims.

Recenzja zaczerpnięta z:http://gry.gery.pl/pc/spore/recenzja.html

Edited by: GW Team

Wymagania sprzętowe:
System operacyjny: Windows XP SP2, Windows Vista
CPU Processor: Procesor Intel Core Duo 2GHz
Pamięć Ram: XP - 512 RAM, Vista – 1GB RAM
Miejsce na dysku twardym: 6 GB
Karta graficzna: ATI X1600, NVidia 7300 GT ze 128 MB pamięci lub Intel GMA X3100

Cena: około 160zł

Ocena:
Grafika:9/10
Dźwięk:8/10
Grywalność:10/10
Cena: 9/10
Ogólna ocena:9/10]]> PiĹĄtek 3 PaŸdziernik PiĹĄtek 3 PaŸdziernik http://www.gamersworld.pun.pl/viewtopic.php?pid=8#p8 8@http://www.gamersworld.pun.pl https://addons.mozilla.org/pl/firefox/addon/1865 i zainstalować następnie wybrać jedną ze subskrypcji filtrów. Dodatek przydatny zwłaszcza dla osób które mają dosyć wyskakujących okienek reklamowych  zwłaszcza dla korzystających z naszego forum.]]> PiĹĄtek 3 PaŸdziernik PiĹĄtek 3 PaŸdziernik http://www.gamersworld.pun.pl/viewtopic.php?pid=7#p7 7@http://www.gamersworld.pun.pl PiĹĄtek 3 PaŸdziernik PiĹĄtek 3 PaŸdziernik http://www.gamersworld.pun.pl/viewtopic.php?pid=6#p6 6@http://www.gamersworld.pun.pl Chcesz zobaczyć coś nowego na GW?

Napisz tutaj.]]> Pištek 3 PaŸdziernik Pištek 3 PaŸdziernik http://www.gamersworld.pun.pl/viewtopic.php?pid=5#p5 5@http://www.gamersworld.pun.pl

Fable: Zapomniane Opowieści

Zacznijmy od suchych faktów: gra Fable: The Lost Chapters (angielska nazwa gry) ujrzała światło dzienne w USA 20 września 2005 roku (wersja na PC), zaś 3 dni później w Europie. Polacy, którzy oczekiwali na produkcję Lionhead Studios mogli zagrać dopiero 17 marca 2006 roku. Na szczęście polską wersję Fable wydało CDProjekt – nasz największy wydawca gier komputerowych. Jako że wersję w ojczystym języku dostaliśmy dość późno, mogliśmy oczekiwać dopracowanego tłumaczenia i gry bez błędów – i tak rzeczywiście było.

Już samo pudełko gry fascynuje – przedstawia małego i troszkę przestraszonego chłopczyka, który prawdopodobnie próbuje coś złapać. Poniżej znajduje się tytuł gry, zaś pod tytułem widać odwróconego o 180 stopni dorosłego mężczyznę, którego twarz wykrzywia szyderczy uśmiech. Wszystkie te elementy sprawiają wrażenie, jakby zostały wyjęte z jakiejś baśni. Na odwrocie pudełka można co nieco dowiedzieć się o grze i zobaczyć pierwsze screeny. Także tam można poznać wymagania sprzętowe, które przedstawiają się następująco: SystemWindows XP, pamięć 256 MB RAM, 3 GB wolnego miejsca na dysku, Karta graficzna 64 MB z 3D oraz sprzętową obsługą Pixel Shader 1.1 (jeśli posiadasz kartę ATI Radon 9200 bądź nowszą, na pewno Twoja karta spełnia te kryteria), a jeśli chcesz coś słyszeć, powinieneś także mieć kartę dźwiękową z głośnikami bądź słuchawkami. Na dzień dzisiejszy nie są to zbyt wygórowane wymagania, zważywszy na niezwykle efektowną grafikę gry (o niej trochę później). Na pudełku znajduje się także oznaczenie PEGI : w Fable mogą grać osoby powyżej 16 roku życia, a w grze występuję przemoc. Fable: Zapomniane Opowieści to gra single player – nie może grać w nią wiele osób przez Internet czy przez sieć LAN.

Przejdźmy do konkretów. Grę rozpoczynamy wcielając się w postać małego chłopczyka (tego, którego wizerunek widnieje na pudełku gry) w Dębowej Dolinie – jednej z wielu lokacji świata gry – Albionu – w dniu urodzin jego, a właściwie już Twojej siostry. Jako dobry braciszek postanawiasz kupić jej prezent, lecz nie masz pieniędzy. Musisz zatem jakoś zdobyć pieniądze. Już na samym początku możemy delektować się trochę baśniową i urzekającą grafiką. Widać, że projektanci gry bardzo się starali się, aby gracz już na wstępie wciągnął się w Fable na tyle mocno, by nie móc oderwać się od komputera przynajmniej przez kilkanaście najbliższych godzin. Pierwsze misje mogą zadecydować o Twoim charakterze : elemencie, który w tej grze jest bardzo ważny. Od Twojego charakteru zależy, czy mieszkańcy miast będą postrzegać Cię jako bohatera Albionu, czy najgorszego łajdaka, jaki kiedykolwiek stąpał po świecie. Warto więc przejść grę więcej niż jeden raz, żeby poznać zalety i wady bycia zarówno dobrym jak i złym. Dużą część zadań da się wykonać na dwa sposoby, a mianowicie dobry bądź zły. Na samym początku poznasz tajniki świata gry, zapoznasz się ze sterowaniem oraz biciem się na pięści. W dalszej części gry trafisz do Gildii Bohaterów, gdzie nauczysz się rzemiosła wojownika bądź czarodzieja. Już w tym etapie gry warto się zdecydować, czy chcesz być potężnym wojownikiem, zwinnym łucznikiem czy piekielnie potężnym czarodziejem. Zapewne zastanawiasz się dlaczego trafiłeś do Gildii Bohaterów? Cóż, wynika to z fabuły gry, której nie będę zdradzać, ponieważ znacznie lepiej zapoznać się z nią samemu niż z jakiejś recenzji…

Należy napisać trochę o wyglądzie bohatera oraz wyposażeniu bohatera. Jak w każdej grze RPG, będziemy mogli ubierać naszego herosa w różne zbroje, wyposażać go w różne bronie i czary. Zacznijmy od tego, co się kryję pod zbroją. W grze istnieją… salony fryzjerskie i tatuażu! Nasz bohater może chodzić ładnie przyczesany z wąsami, wyglądać jak bożyszcze nastolatek, lecz równie dobrze ludzie na nasz widok po prostu… będą się śmiać. Warto więc wyglądać tak, aby jako dobry człowiek wzbudzać respekt, zaś jako wysłannik mrocznej strony mocy wywoływać strach i panikę. Tatuaże również mogą zadecydować o nastawieniu ludzi w stosunku do nas. Kolejną ważną rzeczą w Fable jest to, iż nasz bohater… będzie posiadał blizny przez całe swoje życie. Jeśli za młodu zostanie draśnięty mieczem, a ślad ostrza zostanie na twarzy, będziemy musieli nosić go przez całe życie. Zmiana charakteru i właśnie blizny powodują, że Fable jest jedną z najlepszych gier RPG, jakie kiedykolwiek powstały. Oczywiście nie tylko te elementy składają się na tę opinię. Dobrze, koniec słów od serca, czas na ubiór. W grze są dostępne 3 kategorie zbroi: świetlane, mroczne bądź zwykłe. W każdej z nich można znaleźć wiele rodzajów, jak na przykład strój użytkownika woli (zbroja świetlana) czy strój mrocznego użytkownika woli (zbroja mroczna). W każdej z kategorii nasz bohater znajdzie coś dla siebie. Jeżeli jednak jakiś element stroju nie podoba się nam, można zmienić tylko poszczególną część, jak na przykład rękawice. Można więc zrobić mix świetlano/mroczno/zwykły, lecz jeżeli uda się nam ubrać w jeden pełny strój, otrzymujemy premię do obrony. Nie można zapomnieć o nakryciach głowy : możemy chodzić w hełmach, przepaskach czy… peruce bądź kurzym kapeluszu. Jednakże chcemy, abyśmy wywoływali śmiech wśród ludzi jak jakiś komik?

Przejdźmy do broni: samych rodzajów broni do walki w zwarciu (miecze, topory, patelnia…) jest ponad 30. Każdy więc znajdzie coś dla siebie. Każda broń zadaje różne obrażenia, jednak jeśli przywykłeś do jakieś broni lub bardzo Ci się ona spodobała, to nie musisz jej zmieniać. No chyba że masz problem z pokonaniem jakiegoś wroga, to warto zmienić broń na czas walki na taką, która zadaje dużo obrażeń. Wypada coś powiedzieć o broniach dystansowych: wybór nie jest może tak duży jak w przypadku broni do walki w zwarciu, lecz i tak można wybrać z spośród kilku łuków i kuszy. Jedne lepsze, drugie gorsze, a to ładniejsze, a to brzydsze, na pewno coś będzie Ci pasowało. W końcu doszliśmy do czarów. Magia w Fable dzieli się na 3 szkoły: magia ofensywna, umysłu i fizyczna. Łatwo się domyślić, że w magii ofensywnej znajdziemy czary pozwalające zadawać obrażenia przeciwnikom. W magii umysłu możemy manipulować światem dookoła nas, na przykład zwolnić czas czy zaczarować wroga tak, aby przeszedł na naszą stronę. Ostatnią magię stanowi fizyczna, w której znajdują się czary pozwalające nam uleczyć się czy wyczarować magiczną tarczę, która będzie absorbowała uderzenia wrogów.

Jednak jak możemy udoskonalić nasze umiejętności? Jest to bardzo prosty, acz przemyślany sposób: jeśli pokonamy wroga, pozostają z niego tylko „świecące zielone kulki”. Gdy złapiemy taką kulkę, doda nam ona doświadczenia ogólnego, które możemy rozdzielić w 3 różnych kategoriach: siłę, zręczność bądź woli. W każdej z nich są różne cechy, które możemy polepszyć za pomocą doświadczenia. W sile taką cechą będzie na przykład zdrowie, w zręczności szybkość, zaś w woli polepszyć efekty czarów. Aby móc udoskonalić swojego bohatera, trzeba dostać się do Gildii Bohaterów, a następnie udać się do specjalnego pomieszczenia przy Pokoju Map. Oprócz doświadczenia ogólnego istnieją także 3 różne dziedziny doświadczeń: siły, zręczności bądź woli. Te jednak zyskujemy w walce, więc jeśli atakujemy przeciwnika z łuku, otrzymamy doświadczenie z dziedziny zręczności, podobnie sprawy się mają z doświadczeniem z dziedziny siły bądź woli. Ważną jest także następująca rzecz: jeżeli chcesz się doskonalić w sile, musisz posiadać chociaż 1 punkt doświadczenia z dziedziny siły, jednak gdy cały czas będziesz walczyć z przeciwnikami mieczem, nie martw się, na pewno będziesz je posiadał. Została ostatnia kwestia związana z doświadczeniem: w czasie walki po lewej stronie ekranu będzie pokazany mnożnik doświadczenia – powiększa się on wtedy, im więcej zadasz obrażeń bez straty energii. Im jest on większy, tym więcej doświadczenia ogólnego z „zielonych kulek” oraz z danej dziedziny dostajesz.

Warto powiedzieć kilka zdań na temat pozostałych przedmiotów w grze. W Fable znajdziemy nie tylko broń i zbroje, ale także różne mikstury, przedmioty codziennego użytku czy owoce i warzywa. O miksturach nie trzeba dużo pisać, dzielą się na przywracające zdrowie bądź manę, zaś te dzielą się z kolei na mały i duże. Przedmioty codziennego użytku można ukraść i sprzedać, zawsze wpadnie trochę grosiwa. Owoce i warzywa także pozwalają na przywrócenie zdrowia, lecz nie dają one takich efektów, jak mikstury.

Fable: Zapomniane Opowieści daje możliwość zakupu domów. Można w nim się przespać, żeby czas szybciej minął, bądź żeby odnowiła się nam energia. Jednakże jeśli mało z nich korzystamy, warto zakupić do takiego domu najdroższe wyposażenie i wynająć taki dom. Codziennie pod takim wynajętym domem znajdziemy określoną ilość złota, więc naprawdę takie rozwiązanie jest warte przemyślenia. Jeżeli znudzi się nam życie samotnego wojownika, możemy… ożenić się! Mimo niewielkich korzyści wynikających z małżeństwa, jest to bardzo przyjemny dodatek do gry. Żeby wziąć ślub, należy naszą wybrankę poderwać, podarować jej prezenty, róże, czekoladki. Jeżeli już zdecydujemy się na zmianę stanu cywilnego, podaruj narzeczonej obrączkę. Jeśli wszystko pójdzie po Twojej myśli, założysz nową rodzinę!

Jeżeli znudzi się nam wątek główny, możemy zająć się zadaniami pobocznymi, które są naprawdę ciekawe. Oprócz zadań dodatkowych znajdziemy też kilka mini-gier, które pozwolą nam się wzbogacić, albo zdobyć nagrodę. Podobnie do ożenku, jest to miły dodatek do gry, aby zbyt szybko się nam nie znudziła.

Żeby nie było za dużo wazeliny, trzeba wspomnieć o minusach tej gry. Po pierwsze, główny wątek można przejść w około 10 godzin, co jest dość niewielką liczbą. Mimo wszystkich dodatków i pobocznych misji, gra mogłaby być co najmniej o kolejne 10 godzin dłuższa. Kolejny minus to ograniczenia w poruszaniu się w świecie gry. Owszem, lokacje są naprawdę ładne, ale możemy poruszać się w nich tylko w wyznaczonych obszarach. Jest to naprawdę duży minus. Następnie trzeba jeszcze skrytykować zbyt małą interakcję z otoczeniem.

Podsumowując, Fable: Zapomniane Opowieści nie jest grą przełomową dla gatunku, lecz bardzo solidną produkcją. Niektórym przypadnie ona do gustu i będą do niej wracali, lecz znajdą się na pewno ludzie, którzy otwarcie skrytykują produkt Lionhead Studios. Gra jest dostępna w Platynowej Kolekcji, więc można już ją dostać w sklepie za 60 złotych. Czy warto wydać te pieniądze na Fable? Moim zdaniem – oczywiście, że tak! Na pewno się nie zawiedziecie i będziecie oczekiwali kontynuacji tejże gry, a mianowicie Fable 2.

Recenzja zapożyczona z serwisu Gildia Bohaterów
(http://fable.gram.pl/artykul-54-Recenzja.htm)
Edited: GW Team

Wymagania sprzętowe:
System operacyjny:  Windows XP SP2, Windows Vista
CPU Processor: Pentium 4 1.4 GHz lub lepszy.
Pamięć Ram: 256MB RAM Vista: 512MB RAM
Miejsce na dysku twardym: 3GB
Karta Grficzna: 64MB (GeForce 3 lub lepsza)

Ocena:
Grafika:8/10
Dźwięk:8/10
Grywalność:9/10
Ogólna ocena:8/10]]> PiĹĄtek 3 PaŸdziernik PiĹĄtek 3 PaŸdziernik http://www.gamersworld.pun.pl/viewtopic.php?pid=4#p4 4@http://www.gamersworld.pun.pl Guitar Hero III Legends of Rock
Dla osób, które nie miały styczności z tą serią wypada opisać w skrócie, jak wygląda rozgrywka. Głównym elementem ekranu jest pionowa pięciolinia, na której pojawiają się nutki w kolorach odpowiadających przyciskom na gryfie gitary. Kiedy przesuwająca się z góry ekranu nutka przechodzi przez linię na dole ekranu, należy wcisnąć odpowiedni przycisk na gryfie gitary oraz uderzyć przycisk struny. Czasami jednocześnie trzeba wcisnąć kilka przycisków (oraz oczywiście trącić strunę), co pozwala na granie akordów.

Jeśli gramy dobrze i trafiamy w większość nutek, publiczność jest zadowolona, jednak każdy fałsz sprawia, że rośnie prawdopodobieństwo wygwizdania, co jest równoważne z porażką. Niektóre nutki oznaczone są gwiazdkami i poprawne zagranie całej ich sekwencji powoduje generowanie tak zwanej gwiezdnej mocy. Jeśli zbierze się jej odpowiednią ilość, można ją wyzwolić, podrywając gryf gitary do góry. Zwiększa to mnożnik punktacji oraz tolerancję na błędy.

W grze dostępne są cztery poziomy trudności - łatwy, średni, trudny oraz ekspert. Na poziomie łatwym używamy jedynie trzech przycisków, na poziomie średnim - czterech, zaś na trudnym i ekspercie - wszystkich, przy czym absolutnie konieczne staje się także używanie dwóch technik specjalnych czyli młoteczkowania (hammer-on) oraz odwróconego młoteczkowania (pull-off). Polegają one na tym, że uderzając w strunę gramy tylko pierwszy dźwięk w sekwencji zaś następne dźwięki generujemy przez dokładanie lub zdejmowanie palców z przycisków na gryfie. Często jest to jedyny sposób na zagranie bardzo szybkich solówek. Trzeba tu też dodać, że w trzeciej odsłonie serii element ten został znacznie dopracowany, dzięki czemu gra sprawia jeszcze większą przyjemność.

Podobnie jak w poprzednich częściach, tryb kariery podzielony jest na kilka etapów zawierających coraz trudniejsze utwory. W każdym zestawie znajdują się cztery piosenki, po zagraniu których musimy poradzić sobie z bisem, po czym przechodzimy do kolejnej, trudniejszej grupy utworów. W sumie w trybie kariery mamy do zagrania aż 42 piosenki. W grze znajduje się także sporo utworów dodatkowych, które wykupuje się w specjalnym sklepie wraz z nowymi gitarami, postaciami, ubiorami, itp. Oprócz tego, dzięki Xbox Live można pobrać dodatkowe utwory, płacąc oczywiście punktami MS (500 punktów za paczkę 3 piosenek). W chwili obecnej autorzy udostępnili także 4 utwory bezpłatnie, a jednym z nich jest główny motyw z gry Halo, grany przez samego Steve Vaia.

Zmiany dotyczą także interfejsu - wprowadzono między innymi licznik kolejnych zagranych nutek oraz informacje o bezbłędnym wykonaniu dłuższych serii (50, 100, 200, itp) dźwięków. Wiąże się z tym jednak pewien minus - mianowicie, komunikaty te zasłaniają na chwilę część ekranu, co może przeszkadzać w grze. Czasami na główny ekran rozgrywki zachodzi także szalejąca publika, aczkolwiek są to dość rzadkie sytuacje.

Jeśli chodzi o nowe elementy w samej rozgrywce, to pierwszym z nich są gitarowe pojedynki z bossami, którymi są słynni muzycy, tacy jak Tom Morello z grupy Rage Against the Machine, czy Slash znany między innymi z Guns’n'Roses. Podczas pojedynków nie zbieramy gwiezdnej mocy - zamiast tego, za bezbłędne zagranie określonych sekwencji otrzymujemy przeszkadzajki, dzięki którym na chwilkę utrudniamy życie przeciwnikowi. Można na przykład podwoić mu liczbę dźwięków do zagrania, podnieść poziom trudności utworu, zerwać strunę, odwrócić gryf gitary czy też spowodować zniknięcie części nutek.

Drugim nowym elementem, o którym marzyło wiele osób, jest możliwość gry ze znajomym za pośrednictwem Xbox Live. Niestety razem można zagrać tylko w specjalnie przygotowanym trybie kariery lub też rywalizować w pojedynkach gitarowych. Takie ograniczenie trybu współpracy wydaje się mocno chybionym posunięciem. Również pojedynki gitarowe nie funkcjonują tak, jak by mogły. Zwykle zabawa kończy się po odpaleniu pierwszej przeszkadzajki, gdyż bardzo trudno po tym odzyskać przychylność publiczności.

Siłą każdej gry muzycznej są zawarte w niej utwory. GH3 prezentuje się pod tym względem bardzo okazale - mamy takich wykonawców jak ZZ Top, Carlos Santana, Rolling Stones, Aerosmith, Black Sabbath, Pearl Jam, Metallica czy Slayer. Naprawdę dla każdego znajdzie się coś miłego. Trochę mi tylko żal, że nie ma żadnego przedstawiciela rocka progresywnego, jak chociażby Pendragona lub Dream Theater, ale mam nadzieję, że w kolejnych odsłonach znajdą się i oni.

Dzięki temu, że gra stała się bardzo popularna, autorzy łatwiej mogą przekonać wykonawców do tego, aby pozwolili na umieszczenie w grze oryginalnych utworów, a nie ich przeróbek, jak w poprzednich częściach (gwoli przypomnienia dodam, że w trybie kariery GH2 były tylko dwa oryginalne utwory - Primusa i Jane’s Addiction - reszta to covery). W GH3 utworów oryginalnych jest zdecydowanie więcej i są wśród nich prawdziwe klasyki, jak na przykład “One” grupy Metallica. Ciekawostką jest też, że grupa Sex Pistols nagrała swój sztandarowy kawałek “Anarchy in the UK” specjalnie na potrzeby gry. Aktywnie uczestniczy także w promocji tytułu.

Widać, że Guitar Hero staje się rozpoznawalną marką w świecie muzyki i już sama obecność w grze może znacząco podbić popularność wykonawcy. Przykładem niech tu będzie power-metalowy zespół Dragonforce, który odnotował ponadtrzykrotny wzrost sprzedaży swoich płyt dzięki umieszczeniu w grze swojego utworu “Through the Fire and Flames”. Stanowi on nagrodę za przejście gry i jest tak trudny, że za jego zagranie na poziomie eksperta przyznawane jest specjalne osiągnięcie (w GH2 jego odpowiednikiem był utwór Jordan Bucketheada).

Skoro już jesteśmy przy osiągnięciach trzeba wspomnieć, że spora ich część przyznawana jest za grę w trybie wieloosobowym. Dziwią także osiągnięcia, które premiują grę na padzie, zamiast na gitarze. To tak, jakby na przykład przyznawać nagrodę za przejście Gears of War na kierownicy. Może i jest to wyzwanie, ale sens w tym niewielki.

Sporą wadą gry jest też źle wyważony poziom trudności. Ostatni zestaw piosenek w trybie kariery jest znacznie, znacznie trudniejszy niż wcześniejsze. Szczególnie chodzi tu o Raining Blood grupy Slayer, w którym znajduje się sekcja czterech rozczłonkowanych akordów granych w opętańczym tempie, pasująca zdecydowanie bardziej do poziomu eksperta. Dodatkowo, gra kończy się kolejnym pojedynkiem gitarowym - tym razem z samym Lu Cyferem. I ponownie poziom trudności jest o wiele wyższy niż w przypadku poprzednich pojedynków, co może okazać się BARDZO frustrujące.

Podsumowując należy stwierdzić, że trzecia odsłona serii Guitar Hero to wciąż bardzo dobra pozycja. Świetna lista utworów (w tym znaczna liczba oryginalnych wersji), poprawione hammer-ony i pull-offy, tryb gry w sieci oraz ogromna frajda z zabawy to jej niewątpliwe zalety. Do minusów zaliczyłbym rozkalibrowany poziom trudności, zupełnie niezrozumiałe dla mnie wyrzucenie trybu współpracy oraz niewykorzystany potencjał pojedynków gitarowych. Tak czy inaczej, jeśli komuś podobał się GH1 i GH2, to i częścią trzecią będzie zachwycony. A osobom, które nie miały przedtem styczności z serią, bardzo polecam zapoznanie się z trzecią odsłoną, radząc by nie zrażały się poziomem trudności, gdyż satysfakcja z gry jest naprawdę ogromna.
                                                                                                   

  Autor: Ryszard Chojnowski
Edited by:GW Team

Wymagania sprzętowe na PC:
System operacyjny: Windows XP SP2, Windows Vista
CPU Processor: Intel Pentium D (Dual Core) 2.8GHZ or AMD Athlon 64 3500+
Pamięć Ram: XP - 1 GB RAM, Vista – 2GB RAM
Miejsce na dysku twardym: 5.1 GB + 1GB Swap File
Karta Dźwiękowa: DirectX 9.0c compatible sound card
Karta Grficzna: 3D Hardware Accelerator Card Required – 100% DirectX 9.0c compatible 128 MB Video Memory
Karta Graficzna (ATI): Radeon X800
Karta Graficzna (Nvidia): Geforce 7600
Napęd: 4X DVD-ROM drive
Windows XP/Vista compatible mouse and keyboard with latest drivers
Guitar Hero 3 Official PC Guitar Controller

Cena: około 340zł (+gitara)

Ocena:
Grafika:8/10
Dźwięk:10/10
Grywalność:9/10
Cena:5/10
Ogólna ocena:9/10]]> PiĹĄtek 3 PaŸdziernik PiĹĄtek 3 PaŸdziernik http://www.gamersworld.pun.pl/viewtopic.php?pid=3#p3 3@http://www.gamersworld.pun.pl Chcesz się wyróżniać?
Wystarczy że będziesz reklamował nasze forum na innych forach, TOP listach, katalogach.
Dołącz do Nas już dziś !!!
A tu jest gotowiec do opublikowania na forach :)

------------------------------------------
Gamer's World
[b]Dlaczego my?[/b]:)
------------------------------------------
A więc tak..
Dużo osób szuka po internecie stron gdzie mogliby się dowiedzieć czegoś o najnowszych grach, czy opłaca się je kupować czy nie. Otóż nasze forum udzieli wszelkich odpowiedzi na wasze pytania szybko i sprawnie. Zapraszamy do reklamy GW
------------------------------------------
Info wstępne
------------------------------------------
Każdy użytkownik GW otrzyma profesjonalną pomoc. Dysponujemy profesjonalnymi poradnikami
Które pomogą Ci wybrać grę, czy pomóc ją przejść. Chcemy stworzyć forum DLA was!


------------------------------------------
Podsumowanie
------------------------------------------
A więc drogi użytkowniku! Zapraszamy na nasze forum! Dołącz do ekipy GW!
To nic nie kosztuje.

Link do [u][b]GW:[/b][/u] http://gamersworld.pun.pl
[right][size=6]Created by:MeeHow http://muserwer.com.pl/index.php?showtopic=46 
Edited by: Elthyrio[/size][/right]

Created by:MeeHow http://muserwer.com.pl/index.php?showtopic=46
Edited by: Elthyrio]]> Pištek 3 PaŸdziernik Pištek 3 PaŸdziernik